Ook het Nieuwe Testament maakt aanspraak op de kwalificatie “Woord van God”. Vanaf het moment dat de nieuwtestamentische boeken geschreven werden, wist Gods volk dat deze geschriften bijzonder waren.
“Op velerlei wijzen en langs velerlei wegen heeft God in het verleden tot de voorouders gesproken door de profeten, maar nu de tijd ten einde loopt heeft Hij tot ons gesproken door zijn Zoon, die Hij heeft aangewezen als enig erfgenaam en door wie Hij de wereld heeft geschapen”
“Want als het door engelen gesproken woord al zo veel rechtskracht bezat dat op elke overtreding en ongehoorzaamheid een rechtmatige straf volgde, hoe zullen wij dan aan die straf ontkomen wanneer we geen acht slaan op de zoveel meer omvattende redding die begonnen is met de woorden van de Heer, en die voor ons bevestigd werd door hen die deze woorden hebben gehoord?” – Hebreeën 1:1-2; 2:2-3
In reële zin is Christus de sleutel tot de inspiratie en canonisering van de Schrift. Hij was het die de inspiratie van de Hebreeuwse canon van het Oude Testament bevestigde; en Hij was het die beloofde dat de heilige Geest de apostelen “in alle waarheid” zou leiden, en de vervulling van die belofte was het Nieuwe Testament. (Geisler, GIB, 89)
Als we in aanmerking nemen hoeveel aanzien de oudtestamentische profeten genoten en hoeveel goddelijk gezag er aan hun geschriften werd toegekend, wordt door het gelijkstellen van de nieuwtestamentische boodschap met de oudtestamentische Schrift feitelijk aanspraak gemaakt op dezelfde autoriteit en inspiratie. Dat wordt bevestigd in Hebreeën 1:1-2: “Op velerlei wijzen en langs velerlei wegen heeft God in het verleden tot de voorouders gesproken door de profeten, maar nu de tijd ten einde loopt heeft Hij tot ons gesproken door zijn Zoon.” En de boodschap is “begonnen [… ] met de woorden van de Heer, en […] voor ons bevestigd […] door hen die deze woorden hebben gehoord” (Hebreeën 2:3). Met andere woorden, de door zijn discipelen gebrachte boodschap van Christus is vandaag de dag nog evenzeer Gods stem als de boodschap van de profeten dat in het verleden was.
Volgens Efeziërs 2:20 is de kerk “gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten“. We moeten het woord “apostel” niet beperken tot de twaalf apostelen. Paulus was een apostel (Galaten 1; 2Korintiërs 12), net als Barnabas (Handelingen 11:28). Mensen met de gave van een apostel of profeet konden een openbaring ontvangen (zie Efeziërs 2:20), en verschillende nieuwtestamentische schrijvers komen in aanmerking voor de titel “profeet” (Marcus, Lucas, Jakobus en Judas, bijvoorbeeld).
“Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen. Ik ben niet gekomen om ze af te schaffen, maar om ze tot vervulling te brengen. Ik verzeker jullie: zolang de hemel en de aarde bestaan, blijft elke jota, elke tittel in de wet van kracht, totdat alles gebeurd zal zijn.” – Matteüs 5:17-18
“Later zal de pleitbezorger, de heilige Geest die de Vader jullie namens Mij zal zenden, jullie alles duidelijk maken en alles in herinnering brengen wat Ik tegen jullie gezegd heb.” – Johannes 14: 26
Handelingen 2:42 (NBG) vermeldt dat de gelovigen “bleven volharden bij het onderwijs der apostelen en de gemeenschap”. Het gezag van het onderwijs van de apostelen blijkt dus niet alleen in hun gelijkwaardigheid met de profeten, maar ook in de wezenlijkheid ervan voor de kerk. Wat de apostelen leerden is het gezaghebbende fundament van de kerk. En dus is het Nieuwe Testament het gezaghebbende fundament van de kerk. (Geisler, GIB, 92)
Petrus verwijst naar de geschriften van Paulus als onderdeel van de “Geschriften” (2Petrus 3:16), en 1Timoteüs 5:18 put zowel uit Lucas 10:7 als uit Deuteronomium 25:4 met de woorden: “De Schrift zegt immers…”. Als de geschriften van Lucas, die geen apostel was, als Schrift geciteerd worden, en de eens door Paulus terechtgewezen Petrus (Galaten 2:11) Paulus’ boeken als Schrift beschouwde, volgt daaruit dat het Nieuwe Testament als geheel als Schrift beschouwd moet worden en besloten is in de uitspraak: “Elke schrifttekst is door God geïnspireerd” (2Timoteüs 3:16).
