Sommige mensen beweren dat geloof in onfeilbaarheid een cirkelredenering vereist. “Je gelooft in onfeilbaarheid omdat je gelooft dat de Bijbel die leert, maar je gelooft de Bijbel omdat je in onfeilbaarheid gelooft”, zullen ze zeggen.

Maar zo zit het niet. Een logische presentatie van het onfeilbaarheidsargument is niet circulair.

De Bijbel is een betrouwbaar document. Dit wordt bevestigd wanneer we hem behandelen als ongeacht welk ander historisch document, bijvoorbeeld de werken van Josefus of de oorlogsverslagen van Julius Caesar.

Op basis van de Bijbelse geschiedschrijving hebben we voldoende gronden om te geloven dat de centrale persoon van de Bijbel, Jezus Christus, deed wat er beweerd wordt dat Hij gedaan heeft en dat Hij dus degene is die Hij beweerde te zijn. Hij beweerde de unieke Zoon van God te zijn – ofwel God in menselijke gedaante. Als de unieke Zoon van God is de Heer Jezus Christus een onfeilbare autoriteit.

Jezus Christus veronderstelde niet alleen het gezag van de Bijbel in toenmalige vorm, het Oude Testament, Hij onderwees het ook, waarbij Hij zover ging dat Hij zei dat de Schrift, als het Woord van God volkomen foutloos en eeuwig is.

Als de Schift het Woord van God is, zoals Jezus leerde, moet hij alleen al om deze reden volkomen betrouwbaar en feilloos zijn, want God is een God van waarheid.

Vandaar dat de kerk gelooft, op grond van het onderricht van Jezus Christus, de onfeilbare Zoon van God, dat ook de Bijbel onfeilbaar is.

Dit argument begint met de aard van de Bijbel in het algemeen, vervolgt met de persoon en het onderricht van Jezus Christus, en besluit met de aanvaarding van zijn onderricht over de aard van de Bijbel.