Mensen die de onfeilbaarheid van de Schrift ontkennen, beweren vaak dat onfeilbaarheid een recente uitvinding is. Sommigen zeggen dat dit begrip teruggaat op B. B. Warfield van Princeton, aan het einde van de negentiende eeuw. Anderen, zoals Jack Rogers van Fuller, voeren het terug op de Lutherse theoloog Turretini, net na de Reformatie.

Beide opvattingen zijn onjuist. De onfeilbaarheid van de Bijbel werd lang voor Luther en Calvijn al geleerd door de Bijbel zelf. En er zijn bewijzen dat de allereerste kerkvaders de leerstelling van de onfeilbaarheid van de Schrift aanhingen. Augustinus zegt: “Het is mijn beslissing om deze waardering en eer alleen aan de canonieke boeken van de Schrift te hechten. Alleen van deze geloof ik onvoorwaardelijk dat de schrijvers volkomen vrij van fouten waren.” (Brieven, LXXXII)

De grote middeleeuwse theoloog Thomas van Aquino zei: “Er kan niets verkeerds ten grondslag liggen aan de letterlijke betekenis van de Schrift.” (Summa Theologica, 1, 1, 10 ad 3) De grote hervormer Maarten Luther herhaalde telkens weer: “De Schrift heeft nooit gedwaald” en “De Schrift kan niet dwalen.” (Werken van Luther, XV:1481; XIX:1073) Johannes Calvijn ondersteunde de onfeilbaarheid van de Schrift in zijn Institutie toen hij schreef: “Dwaling is nimmer uit te bannen uit het hart van de mens, tot de ware kennis van God [door de Schrift] erin geplant is.” (Boek 1, hoofdstuk 6) John Wesley, de stichter van het methodisme, was uitgesproken duidelijk over de onfeilbaarheid van de Schrift. Hij schreef: “Nee, als er één fout in de Schrift zou staan, kunnen er evengoed duizend in staan. Als er één onwaarheid in dat boek staat, is het niet afkomstig van de God van de waarheid.” (Journal VI, 117)

Deze heldere uitspraken van kerkvaders en Reformatoren wijzen er duidelijk op dat de onfeilbaarheidsleer geen uitvinding uit de tijd van na de Reformatie of van negentiende-eeuwse Amerikaanse theologen was.