Een andere tegenwerping tegen de onfeilbaarheidsleer is de bewering dat inspiratie alleen geldt op het leerstellige of morele vlak van de Schrift, maar niet noodzakelijkerwijs op het historische en wetenschappelijke vlak. “Elke schrifttekst is door God geïnspireerd en kan gebruikt worden om onderricht te geven” (2Timoteüs 3:16).

Aan de gedachte van de “beperkte inspiratie” kleven diverse bezwaren. Ten eerste maakt de Bijbel een dergelijk onderscheid tussen leerstellige en historische zaken niet. Alles wat de Bijbel bevestigt is waar. Ten tweede is het in veel dingen die de Bijbel leert onmogelijk om het geestelijke van het fysieke of historische te scheiden. Jezus’ onderwijs over echtscheiding is bijvoorbeeld niet te scheiden van zijn verzekering dat God een letterlijke Adam en Eva schiep (Matteüs 19:4). En hoe kunnen we het geestelijke van het historische scheiden bij de kruisiging of de opstanding?

Ten derde getuigt deze onjuiste tweedeling tussen het geestelijke en het historische van een volkomen onbekendheid met de opmerking van de Heer tegen Nikodemus: “Wanneer jullie Me niet geloven als Ik over aardse dingen spreek, hoe zouden jullie Me dan geloven als Ik over hemelse dingen spreek?” (Johannes 3:12). Dat wil zeggen: als we de Bijbel en de Heer niet kunnen vertrouwen wanneer ze over historische gebeurtenissen spreken, hoe kunnen we ze dan wel vertrouwen wanneer ze over geestelijke zaken spreken?

Ten slotte: de evangelischen die de onfeilbaarheid van de Bijbel ontkennen, beperken hun ontkenning niet tot puur wetenschappelijke, chronologische en historische zaken. Paul Jewett ontkende de waarheid van Paulus’ onderwijs over vrouwen. Davis ontkende de geldigheid van Gods gebod om de Kanaänieten te verdrijven – een morele kwestie. Ruimte geven aan een niet feilloze Bijbel is ruimte geven aan iedereen om voor zichzelf te bepalen welke delen van Gods geboden men wel bereid is te aanvaarden, en welke niet.