De oudste complete Hebreeuwse handschriften van vóór de vondst van de Dode Zeerollen dateerden vanaf 900 n. Chr. Hoe wisten we of ze nauwkeurig overgedragen waren van voor de tijd van Christus in de eerste eeuw? Dankzij de archeologie en de Dode Zeerollen weten we het nu. Een van de rollen in de Dode Zeegrotten was een compleet handschrift met de Hebreeuwse tekst van Jesaja. Paleografen dateren het rond 125 v. Chr. Dit handschrift is meer dan duizend jaar ouder dan alle andere handschriften die we hiervoor bezaten.
Het belang van deze ontdekking ligt in de nauwe overeenkomst tussen deze Jesajarol (125 v. Chr.) en de meer dan duizend jaar jongere Masoretische Jesajatekst (916 n. Chr.). De buitengewone nauwkeurigheid van de kopiisten van de Schrift, duizend jaar lang, is nu bewezen.
Van de 166 woorden in Jesaja 53 zijn maar zeventien letters twijfelachtig. Tien ervan zijn simpelweg een kwestie van spelling, zonder invloed op de betekenis. Vier andere letters betreffen kleine stilistische aanpassingen, zoals voegwoorden. De drie overblijvende letters vormen het woord “licht”, dat is toegevoegd in vers 11, en niet veel invloed heeft op de betekenis. Bovendien wordt dit woord ondersteund door de LXX en 1QJes14 (een van de in de Dode Zeegrotten gevonden Jesajarollen). Dus in één hoofdstuk met 166 woorden is er na duizend jaar overschrijven slechts discussie over één woord (drie letters) – en dit woord heeft nauwelijks invloed op de betekenis van het gedeelte. (Burrows, TDSS, 304)
Gleason Archer stelt dat de Jesaja-exemplaren van de Qumrangemeenschap “in meer dan 95 procent van de tekst woord voor woord identiek bleken te zijn met onze standaard Hebreeuwse Bijbel. De 5 procent variatie bestond hoofdzakelijk uit duidelijke verschrijvingen en spellingvarianten.” (Archer, SOT, 19)
Millar Burrows concludeert: “Het is een wonderlijke zaak, dat de tekst zo’n duizend jaar lang zo weinig veranderd is. Zoals ik in mijn eerste artikel over de rol al zei, ‘Hierin ligt zijn grootste belang, de staving van de Masoretische overlevering.’” (Burrows, TDSS, 304)
