Onmiddellijk na Christus’ dagen bloeiden er diverse niet-christelijke groeperingen op die een zwakke binding hadden met de kerk. Een van de succesvolste waren de gnostici. Het tweede-eeuwse Evangelie van de Waarheid is mogelijk geschreven door Valentinus (135-160 n. Chr.). Het bevestigt in diverse gedeelten dat Jezus een historische persoon was:

“Want toen ze Hem gezien en gehoord hadden, stond Hij hen toe Hem te proeven en te ruiken en de geliefde Zoon aan te raken. Toen Hij verschenen was en hen leerde over de Vader…Want Hij kwam in een vleselijke verschijning.” (Robinson, NHL, 30:27-33; 31:4-6)

“Jezus aanvaardde geduldig het lijden omdat Hij weet dat zijn dood het leven voor velen is. … Hij werd aan een hout genageld; Hij maakte de wil van de Vader bekend aan het kruis…Hij verlaagt zich tot de dood door middel van het leven. Nadat Hij zich had ontdaan van de vergankelijke lompen, bekleedde Hij zich met onvergankelijkheid die niemand Hem ooit ontnemen kan.” (Robinson, NHL, 20:11-14; 25-34)