Lucianus van Samosa was een tweede-eeuwse Griekse schrijver wiens werken sarcastische kritiek  op het christendom bevatten:

De christenen, weet je, aanbidden tot op de dag van vandaag een man – dat befaamde personage dat hun nieuwe riten introduceerde, en op basis daarvan werd gekruisigd… Je ziet, het begint bij deze misleide schepselen met de overtuiging dat ze voor eeuwig onsterfelijk zijn, wat de minachting voor de dood en de vrijwillige zelfopoffering die onder hen zo gebruikelijk zijn, verklaart; en vervolgens hield hun oorspronkelijke wetgever hen voor dat zij allen broeders zijn, vanaf het moment dat ze bekeerd zijn, de goden van Griekenland afgezworen hebben, en die gekruisigde wijsgeer aanbidden en zijn wetten naleven. Dit alles nemen ze blindelings aan, met het gevolg dat ze alle wereldse goederen minachten, en deze als niet meer dan gemeenschappelijk eigendom beschouwen. (Lucianus van Samosa, DP, 11-13)

Dr. Gary Habermas, een vooraanstaand onderzoeker en schrijver over de historische gebeurtenissen rond Jezus, geeft een opsomming van verschillende geverifieerde feiten die uit deze tekst kunnen worden afgeleid: “Jezus werd aanbeden door de christenen…Jezus introduceerde een nieuwe leer in Palestina…Hij werd gekruisigd vanwege deze leer…zoals, dat alle gelovigen broeders zijn, vanaf het moment van bekering, en na het afzweren van de valse goden…. Deze leer omvatte de aanbidding van Jezus en het leven naar zijn wetten. (Habermas, HJ, 206-207)

Habermas voegt eraan toe: “Over de christenen krijgen we te horen dat ze volgelingen van Jezus zijn die geloven onsterfelijk te zijn… [Ze] aanvaardden Jezus’ leer door geloof en brachten hun geloof in praktijk door hun geringschatting van materiële bezittingen.” (Habermas, HJ, 207)

Geisler concludeert, wat Lucianus betreft: “Ondanks het feit dat Lucianus een van de meest uitgesproken critici van de kerk is, geeft hij een van de meest informatieve verslagen over Jezus en het vroege christendom buiten het Nieuwe Testament.” (Geisler, BECA, 383)