1D. Oude Testament

De eerste indelingen werden voor de Babylonische ballingschap gemaakt, die begon in 586 v. Chr. De Pentateuch werd verdeeld in 154 onderdelen, de sedarim, die “bedoeld waren om voldoende lessen te bieden voor een driejarige leescyclus.” (Geisler, GIB, 339)

Tijdens de Babylonische ballingschap, maar voor 536 v. Chr. was de Pentateuch “verdeeld in 54 secties die parashiyyoth genoemd werden….Deze werden later voor referentiedoeleinden onderverdeeld in 699 secties. Deze secties werden gebruikt voor een eenjarige [lees]cyclus.” (Geisler, GIB, 339)

Rond 165 v. Chr. werden de oudtestamentische boeken van de Profeten geparagrafeerd.

Uiteindelijk, “na de protestantse Reformatie, volgde de Hebreeuwse Bijbel grotendeels dezelfde hoofdstukindeling als het protestantse Oude Testament. In 1330 werd deze indeling voor het eerst in de kantlijn aangegeven.”  (Geisler, GIB, 339)

2D. Nieuwe Testament

Vóór het Concilie van Nicea (325 n. Chr.), en misschien al in 250 n. Chr. begonnen de Grieken met het maken van paragraafindelingen.

Het oudste systeem van hoofdstukindeling stamt van ongeveer 350 n. Chr., en verschijnt in de kantlijn van de Codex Vaticanus. Deze secties zijn echter veel kleiner dan onze moderne hoofdstukken. Zo heeft in onze Bijbel het evangelie naar Matteüs 28 hoofdstukken, terwijl het boek in de Codex Vaticanus verdeeld is in 170 secties.

Geisler en Nix schrijven: “Het was pas in de dertiende eeuw dat deze secties aangepast werden, en zelfs toen nog heel langzaam. Stephen Langton, lector aan de Universiteit van Parijs en later aartsbisschop van Canterbury, gaf de Bijbel de moderne hoofdstukindeling (rond 1227). Dat gebeurde vóór de introductie van het drukken van losse letters. Sinds de Wycliffe-Bijbel (1382) volgens dit patroon werd uitgegeven, is deze basisindeling tot op de dag van vandaag het uitgangspunt voor het drukken van de Bijbel.” (Geisler, GIB, 340)