1E. Athanasius van Alexandrië

Athanasius (367 n. Chr.) gaf ons het vroegste overzicht van nieuwtestamentische boeken dat precies overeenkomt met ons huidige Nieuwe Testament. Hij somde ze op in een feestbrief aan de kerken en verwoordde het zo: “Wederom is het niet eentonig om te spreken over de boeken van het Nieuwe Testament. Dit zijn: de vier evangeliën, volgens Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes. Daarna de Handelingen der apostelen en Brieven (katholiek genoemd), zeven, namelijk van Jakobus, één; van Petrus, twee; van Johannes, drie; na deze één van Judas. Daarbij zijn er veertien brieven van Paulus, geschreven in deze volgorde: de eerste, aan de Romeinen, daarna twee aan de Korintiërs; daarna aan de Galaten, vervolgens aan de Efeziërs; dan aan de Filippenzen; dan aan de Kolossenzen; na deze, twee aan de Tessalonicenzen, en die aan de Hebreeën; en dan twee aan Timoteüs, één aan Titus, en ten laatste die aan Filemon. Daarnaast de Openbaring van Johannes.” (Athanasius, L, 552)

2E. Hiëronymus en Augustinus

Kort nadat Athanasius zijn opsomming liet rondgaan, volgden Hiëronymus en Augustinus met een vaststelling van de nieuwtestamentische canon van zevenentwintig boeken. (Bruce, BP, 112)

3E. Polycarpus en zijn tijdgenoten

Polycarpus (115 n. Chr.), Clemens van Alexandrië (rond 200 n. Chr.) en andere vroege kerkvaders verwijzen naar de oud- en nieuwtestamentische boeken met de woorden: “Zoals in deze geschriften staat.”

4E. Justinus Martyr

Justinus Martyr (100-165 n. Chr.) schrijft, verwijzend naar het avondmaal, in zijn Eerste Apologie 1.67: “En op de dag die zondag genoemd wordt is er een bijeenvergadering op één plaats van allen die in steden of op het platteland wonen, en worden, zolang de tijd het toestaat, de memoires van de apostelen of de geschriften van de profeten gelezen. Vervolgens, wanneer de voorlezer geëindigd is, vermaant en nodigt de voorganger uit om deze goede dingen na te volgen.”

In zijn Dialoog met Trypho voegt hij, wanneer hij uit de evangeliën citeert, de formulering “Er staat geschreven” toe (pp. 49, 103, 105, 107). Zowel hij als Trypho moeten geweten hebben waarnaar “Er staat geschreven” verwees, en dat deze aanhef duidde op het geïnspireerd zijn van de Schrift.

5E. Ireneüs

Over het belang van Ireneüs (180 n. Chr.), schrijft F. F. Bruce:

Het belang van het bewijs ligt in zijn [Ireneüs’] verbinding met het apostolische tijdperk en in zijn oecumenische betrekkingen. Opgevoed in Klein-Azië aan de voeten van Polycarpus, de leerling van Johannes, werd hij in 180 n. Chr. bisschop van Lyon in Gallië. Zijn geschriften getuigen van de canonieke erkenning van de vier evangeliën en Handelingen, van Romeinen, 1 en 2Korintiërs, Galaten, Efeziërs, Filippenzen, Kolossenzen, 1 en 2 Tessalonicenzen, 1 en 2 Timoteüs, en Titus, van 1Petrus en 1Johannes en van de Openbaring. In zijn verhandeling Tegen de Ketterijen III, ii, 8 blijkt dat tegen het jaar 180 n. Chr. het idee van “het viervoudig evangelie” in de hele christenheid zo axiomatisch was dat er naar verwezen kon worden als een vaststaand feit dat even voor de hand liggend en onvermijdelijk en natuurlijk was als de vier hoofdrichtingen van het kompas, of de vier windstreken. (Bruce, BP, 109)

6E. Ignatius

Ignatius (50-115 n. Chr.) schreef: “Ik wil u niet gebieden zoals Petrus en Paulus; zij waren apostelen.” (Trall.3.3)

7E. Concilies

F. F. Bruce stelt dat “toen er uiteindelijk door een concilie – de synode van Hippo in 393 n. Chr. – een lijst opgesteld was van de zevenentwintig boeken van het Nieuwe Testament, kregen deze daarmee geen enkel gezag dat ze daarvoor nog niet bezaten, maar werd slechts hun reeds eerder gevestigde canoniciteit te boek gesteld. (De uitspraak van de synode van Hippo werd vier jaar later opnieuw afgekondigd door de derde synode van Carthago.)” (Bruce, BP, 113)

Sinds die tijd zijn er door de rooms-katholieken, de protestanten, en de oosters-orthodoxe kerk nooit serieuze vraagtekens gezet bij de zevenentwintig boeken van het Nieuwe Testament.