Klaas Runia merkt op over de invloed van Bultmann op de wereld:

Bultmanns programma heeft een geweldige invloed gehad op de naoorlogse theologie. Bijna alle leidende theologen in Duitsland zijn voormalige studenten van hem, of zijn op zijn minst sterk beïnvloed door zijn manier van denken. In de Verenigde Staten zijn vergelijkbare maar zelfs nog radicalere ideeën gepropageerd door Paul Tillich, en alweer moeten we zeggen dat vele van de leidende theologen tot deze school behoren. Sommigen gaan zelfs zover dat ze zeggen dat het traditionele idee van God, gebaseerd op de Bijbel, dood is. (Runia, MDAB, 13)

Rudolf Pesch vervolgt: “R. Bultmann, wiens benadering sterk beïnvloed is door de vergelijkende godsdienstwetenschap en de historische kritiek, heeft de waarheid geformuleerd ‘dat de literatuur waarin het leven van een bepaalde gemeenschap, en zelfs de primitieve christelijke gemeenschap, wordt weerspiegeld, voortspruit uit heel bepaalde sociale omstandigheden en behoeften die een heel bepaalde stijl en heel specifieke vormen en categorieën voortbrengen.’” (Pesch, FC, 338)

H. N. Ridderbos merkt op dat Bultmanns het Nieuwe Testament benadert door het te vergelijken met niet-christelijke godsdiensten en hun ontwikkeling. Deze benadering wordt de methode van de geschiedenis van de religie genoemd (Religionsgeschichte). (Ridderbos, B, 12)

Bultmann stond bekend om zijn sceptische benadering van de evangeliën. Zijn conclusie is dat het belangrijk is om te “benadrukken dat we weinig weten over de persoon en het werk van de historische Jezus, en datzelfde geldt voor de oorsprong van het christendom.” (Bultmann, FC, 20)

Bultmann omschrijft de ontwikkeling van de vormkritiek met de opmerking dat “de vormen van de literaire overlevering gebruikt moeten worden om vast te stellen welke invloeden er werkzaam waren in het leven van de gemeenschap, en dat het leven van de gemeenschap gebruikt moet worden om de vormen zelf begrijpelijk te maken.” (Bultmann, HST, 5)

Bultmann bespreekt deze methode: “De eerste stap is onderscheid maken tussen het overgeleverde materiaal dat de evangelisten gebruikten en hun redactionele toevoegingen.” (Bultmann, FC, 25)