In zijn boek The Documentary Hypothesis wijdt Umberto Cassuto zes hele hoofdstukken aan een onderzoek naar de vijf belangrijkste argumenten die de aanhangers van de documentaire hypothese aanvoeren als bewijs voor het feit dat Mozes niet de schrijver van de Pentateuch was. Hij vergelijkt deze vijf fundamentele tegenwerpingen met palen die een huis overeind houden. (Natuurlijk vormen deze tegenwerpingen tegen het feit dat Mozes de Pentateuch schreef tegelijk de ondersteuning van de documentaire hypothese.) Over deze steunpilaren van de documentaire hypothese schrijft Cassuto in zijn afsluitende hoofdstuk: “Ik heb niet bewezen dat de steunpilaren zwak waren of dat ze stuk voor stuk ontoereikende ondersteuning gaven, maar ik heb laten zien dat het helemaal geen steunpilaren waren, dat ze niet bestonden, dat ze puur verzinselen waren. Dit in ogenschouw genomen is mijn slotconclusie, dat de documentaire hypothese van nul en gener waarde is, gerechtvaardigd.” (Cassuto, DH, 100-101)
Een andere Joodse geleerde, M. H. Segal, sluit in het boek The Pentateuch – Its Composition and Its Authorship zijn onderzoek als volgt af:
De voorafgaande pagina’s hebben duidelijk gemaakt waarom we de bronnentheorie moeten verwerpen als verklaring voor de inrichting van de Pentateuch. De theorie is ingewikkeld, kunstmatig en inconsequent. Ze is gebaseerd op onbewezen vooronderstellingen. Ze gebruikt onbetrouwbare criteria voor het opsplitsen van de tekst in afzonderlijke documenten.
Aan deze afwijkingen zijn andere serieuze gebreken toe te voegen. Ze voert haar analytische praktijken tot in het absurde door, en veronachtzaamt de synthetische bestudering van de Pentateuch als een literair geheel. Door een abnormaal gebruik van de analytische methode heeft de theorie de Pentateuch gereduceerd tot een massa onsamenhangende historische en juridische fragmenten, tot een verzameling late legenden en overleveringen van twijfelachtige oorsprong, die door late samenstellers aan elkaar geregen zijn met een kunstmatige chronologische draad. Dit is een fundamenteel onjuiste beoordeling van de Pentateuch. Zelfs een oppervlakkige lezing van de Pentateuch volstaat om aan te tonen dat de daarin opgenomen gebeurtenissen in logische volgorde zijn weergegeven, dat er een plan ten grondslag ligt aan de samenvoeging van de diverse gedeelten en een doel dat de hele inhoud aaneen smeedt, en dat dit plan en dit doel hun verwerkelijking vinden in de voltooiing van de Pentateuch, die ook het einde vormt van het Mozaïsche tijdperk. (Segal, PCA, 22)
