Quadratus, discipel van de apostelen en de bisschop van de kerk in Athene, was een van de vroegste apologeten. Bij de kerkhistoricus Eusebius lezen we de enige regels die zijn overgebleven van Quadratus’ verdediging van het geloof tegenover de Romeinse keizer Hadrianus (ca. 125 n. Chr.): “De werken van onze Verlosser waren voortdurend voor uw ogen, want het waren werkelijk wonderen: degenen die genezen waren, degenen die waren opgewekt uit de dood, die gezien waren, niet alleen 14op het moment van hun genezing en opwekking, maar die ook daarna steeds aanwezig waren. Ze leefden niet alleen tijdens het verblijf van onze Heer op aarde, maar ook lange tijd nadat Hij de aarde verlaten had. En sommigen van hen waren zelfs in onze eigen tijd nog in leven.” (Eusebius, 4.3)

Habermas merkt op dat Quadratus het werkelijke bestaan van Jezus bevestigt aan de hand van de historiciteit van zijn wonderen: “(1) Belangstellenden konden de feitelijkheid van Jezus’ wonderen nagaan, aangezien ze in het openbaar verricht waren. Wat betreft het soort wonderen, (2) sommigen werden genezen en (3) sommigen werden opgewekt uit de dood. (4) Er waren getuigen van deze wonderen op het moment dat ze plaatsvonden. (5) Velen van hen die genezen of opgewekt waren, leefden nog “toen Jezus de aarde verliet” en er werd gezegd dat sommigen nog in leven waren in Quadratus’ eigen tijd.” (Habermas, VHCELJ, 144)