Aristides was een vijfde-eeuwse christenapologeet en filosoof in Athene. Zijn werk werd als verloren beschouwd tot het aan het eind van de negentiende eeuw werd teruggevonden in drie talen – Armeens, Syrisch en Grieks. Aristides richtte zijn verdediging van het christendom tot de Romeinse keizer Antonius Pius, die regeerde tussen 138 en 161 n. Chr. In een gedeelte van zijn verhandeling beschrijft Aristides Jezus Christus:

De Zoon van de allerhoogste God, geopenbaard door de heilige Geest, neergedaald uit de hemel, geboren uit een Hebreeuwse maagd. Zijn vlees ontving Hij van de maagd, en Hij openbaarde zich in zijn menselijke natuur als de Zoon van God. In zijn goedheid die het blijde nieuws bracht, heeft Hij de hele wereld gewonnen door zijn 15levengevende prediking….Hij koos twaalf apostelen uit en leerde de hele wereld door zijn bemiddelende, verlichtende waarheid. En Hij werd gekruisigd, met nagels doorboord door de Joden; en Hij stond op uit de dood en steeg ten hemel. Hij zond de apostelen de hele wereld in en leerde allen door goddelijke wonderen vol van wijsheid. Hun prediking draagt tot op de dag van vandaag bloesem en vrucht en roept de hele wereld tot verlichting. (Carey, “Aristides”, NIDCC, 68)