Deze zienswijze veronderstelt dat Christus aan het kruis niet daadwerkelijk stierf, maar alleen in zwijm raakte. Hij was nog in leven toen Hij in het graf van Josef van Arimatea werd gelegd. Door de koele lucht in het grafgewelf kwam Hij na enkele uren bij, stond op, en vertrok.

J. N. D. Anderson zegt over deze theorie dat ze oorspronkelijk een paar eeuwen geleden werd verkondigd door een zekere Venturini. In een iets andere vorm is deze theorie de afgelopen jaren nieuw leven ingeblazen door een heterodoxe groep moslims, de ahmadiyya, die aanvankelijk gevestigd waren in de Indiase stad Qadian en hun Engelse hoofdkantoor hebben in de Londense wijk Putney.

Hun verklaring luidt als volgt: Christus werd inderdaad aan het kruis gespijkerd. Hij leed vreselijk als gevolg van shock, bloedverlies en pijn, en viel in zwijm, maar daadwerkelijk sterven deed Hij niet. In die tijd was de medische kennis nog niet zo groot en de apostelen dachten dat Hij dood was. We krijgen tenslotte te horen dat Pilatus verbaasd was dat Hij al dood was. De verklaring is dus dat Hij in een toestand van bezwijming van het kruis gehaald werd door mensen die ten onrechte dachten dat Hij dood was, en in het graf gelegd werd. Door de koele rust van het grafgewelf kwam Hij weer zover tot leven dat Hij ten slotte in staat was om het graf te verlaten. Zijn onwetende discipelen konden niet geloven dat dit slechts een “reanimatie” was, en hielden vol dat het een opstanding uit de dood was. (Anderson, CWH, 7)

Professor Kevan zegt over de bezwijmingstheorie dat ook de “opwekkende uitwerking van de specerijen waarmee Hij gebalsemd was” verantwoordelijk was voor het bijkomen van Christus. (Kevan, RC, 9)