De Griekse filosoof Aristoteles geeft een samenvatting van het verschil tussen waar en onwaar: “Zeggen van dat wat is, dat het niet is of van dat wat niet is, dat het is, is onwaar; terwijl zeggen van dat wat is, dat het is, en van dat wat niet is, dat het niet is, waar is, zodat hij die zegt dat iets is, of iets niet is, ofwel zegt wat waar is, of wat onwaar is.” (Aristoteles, M, 4. 7. 1011b25-30)

Aristoteles beweert dat waarheid afhangt van het feitelijke bestaan van de zaak waarover een gedachte of bewering gaat: “Als er een man is, is de bewering waarmee we zeggen dat er een man is, waar, en vice versa – want als de bewering waarmee we zeggen dat er een man is, waar is, dan is er [in werkelijkheid] een man. En hoewel de ware bewering in geen geval de oorzaak van het bestaan van de feitelijke zaak is, lijkt de feitelijke zaak in zekere zin wel de oorzaak van het waar-zijn van de bewering: het is omdat de feitelijke zaak bestaat of niet bestaat dat de bewering waar of onwaar genoemd wordt.” (Aristoteles, C, 12, 14b15-22)

Aristoteles suggereert dat een bewering of een overtuiging alleen van waar naar onwaar kan veranderen wanneer datgene waarnaar ze verwijst, verandert:

Beweringen en overtuigingen … zelf blijven hoe dan ook volkomen onveranderlijk; het is doordat de feitelijke zaak verandert dat het tegenovergestelde ervoor gaat gelden. Want de bewering dat iemand zit blijft hetzelfde; het is vanwege een verandering in de feitelijke zaak dat ze waar is op het ene moment en onwaar op het andere. Hetzelfde geldt voor overtuigingen. … Want het is niet doordat ze zelf veranderen, dat beweringen en overtuigingen in staat worden geacht om in hun tegenstelling te veranderen, maar doordat er iets gebeurd is met iets anders. Want het is vanwege het bestaan van de feitelijke zaak dat de bewering waar of onwaar genoemd wordt, niet omdat ze zelf in haar tegenstelling kan veranderen. (Aristoteles, C, 5.4a35-4b12)