Voor een cursus filosofische apologetiek aan de universiteit zou ik een essay schrijven met de titel: “De beste verdediging van het christendom”. Ik merkte dat ik het steeds maar uitstelde en het schrijven vermeed, niet omdat ik niet over de materialen beschikte, maar omdat ik het gevoel had dat ik niet op één lijn zat met de verwachtingen van de professor (een gedachte die gebaseerd was op het pakket aantekeningen dat ik tijdens de lessen gemaakt had).
Ten slotte besloot ik om mijn eigen overtuigingen te verwoorden. Ik begon mijn essay met de zin: “Sommige mensen zeggen dat de beste aanval een goede verdediging is, maar ik zeg u dat de beste verdediging een goede aanval is.” Vervolgens legde ik uit dat naar mijn gevoel de beste verdediging van het christendom een “heldere, eenvoudige presentatie” was “van de beweringen van Christus over wie Hij is, in de kracht van de heilige Geest.” Daarna schreef ik de “Vier Geestelijke Wetten” uit en tekende mijn getuigenis op hoe ik, op 19 december 1959, om 20.30 uur, tijdens mijn tweede jaar aan de universiteit, mijn vertrouwen gesteld had op Christus als mijn Redder en Heer. Ik sloot het essay af met een presentatie van de bewijzen voor de opstanding.
De professor moet er diep over nagedacht hebben. Maar hij keurde het blijkbaar goed, want hij gaf me een 9,6.
William Tyndale had gelijk toen hij zei dat “een boerenjongen met de Bijbel meer van God wist dan de meest ontwikkelde geestelijke die hem negeert.” Met andere woorden, een boerenknul uit Arkansas die het evangelie doorgeeft sorteert uiteindelijk meer effect dan een Harvardse wetenschapper met al zijn intellectuele argumenten.
Een waarschuwing bij het gebruik van apologetiek: God redt – apologetiek niet. Aan de andere kant, God maakt vaak gebruik van apologetiek, of bewijzen, om de obstakels voor het geloof die veel mensen oprichten uit de weg te ruimen, en ook om te laten zien dat geloven in Christus rationeel is. De beroemde theoloog en apologeet aan Princeton, Benjamin Warfield, verklaarde:
Alle bewijsvoering ter wereld is nog niet in staat om iemand christen te maken. Paulus kan planten en Apollos water geven, maar het is God alleen die de wasdom geeft …Daaruit volgt zeker niet dat het geloof dat God geeft een irrationeel geloof is, dat wil zeggen, een geloof zonder gronden in de juiste redenen… We geloven in Christus omdat het rationeel is om in Hem te geloven, niet hoewel het irrationeel is… Wij gaan niet uit van de absurde redenering dat apologetiek in zichzelf in staat is om een mens christen te maken of de wereld te overwinnen voor Christus. Alleen de Geest van het Leven kan een dode ziel het leven aanreiken of de wereld overtuigen van zonde, en van gerechtigheid, en van oordeel. Maar wij betogen dat geloof in al zijn aspecten een vorm van overtuiging is, en daarmee noodzakelijkerwijs gegrond op bewijzen. (Warfield, A:FA, 24, 25)
Hebreeën 4:12: “Want levend en krachtig is het woord van God, en scherper dan een tweesnijdend zwaard: het dringt diep door tot waar ziel en geest, been en merg elkaar raken, en het is in staat de opvattingen en gedachten van het hart te ontleden.”
Wij hebben behoefte aan een evenwicht tussen de twee bovenstaande ramificaties. We moeten het evangelie prediken maar ook “altijd bereid tot verantwoording aan al wie [..] rekenschap vraagt van de hoop, die in [ons] is”,
De heilige Geest zal mensen overtuigen van de waarheid; ze hoeven er niet mee om de oren geslagen te worden. “Een van onze toehoorsters was een vrouw uit Tyatira die in purperstoffen handelde; ze heette Lydia en vereerde God. De Heer opende haar hart voor de woorden van Paulus” (Handelingen 16:14).
Pinnock, een begaafde apologeet en getuige van Christus, concludeert toepasselijk: “Een intelligente christen zou in staat moeten zijn om te wijzen op de onvolkomenheden in een niet-christelijk standpunt en feiten en argumenten ten gunste van het evangelie aan te dragen. Wanneer wij door onze apologetiek verhinderd worden om het evangelie aan wie dan ook uit te leggen, is het een ontoereikende apologetiek.” (Pinnock, SFYC, 7)
