Het woord “atheïsme” komt van twee Griekse woorden, a, dat “geen” betekent, en theos, dat “God” betekent. Een atheïst is dus iemand die beweert dat er geen God is, wat een uiterst moeilijk te verdedigen stelling is. Een atheïst moet, wil hij er consequent van verzekerd zijn dat zijn overtuiging juist is, ook beweren alwetend te zijn, want er is altijd de mogelijkheid van het bestaan van een God buiten zijn kennis om. En gezien het feit dat de meeste mensen zullen zeggen dat ze maar een oneindig klein stukje van alle kennis in het heelal bezitten, is de kans dat God buiten iemands kennis om bestaat extreem groot.

Ik ontmoet veel mensen die heel wat van de in dit boek aangevoerde bewijzen zelfs nooit gehoord hebben, laat staan overwogen. Voor mij gold dat ook, tot ik aan de slag ging om het christendom te weerleggen. En dat is dan ook waarom ik dit bewijsmateriaal heb samengesteld: om iedereen, en vooral atheïsten, de mogelijkheid van een nieuw leven te bieden, gebaseerd op de waarheid van Jezus’ uitspraken over zichzelf. Want als er werkelijk geen God is, is de toekomst duister voor zowel de samenleving als het individu. Kijk maar naar Dostojevski’s briljante schildering van een cultuur zonder God in De gebroeders Karamazov: “Maar wat zal er dan van de mens worden? … zonder God en zonder onsterfelijk leven? Is alles dan geoorloofd, kunnen ze doen wat ze willen?” “Wist je dat niet?” (Dostojevski, BK, 312)

Dostojevski vervolgt:

Het is God waar ik me bezorgd over maak. Dat is het enige waar ik me bezorgd over maak. Wat als hij niet bestaat? Wat als Rakitin gelijk heeft – dat het een door mensen verzonnen idee is? Als Hij niet bestaat, dan is de mens de baas over de aarde, over het heelal. Groots! Maar hoe zal hij goed zijn zonder God? Dat is de vraag. Daar kom ik altijd weer op terug. Want van wie zal de mens dan houden? Wie zal hij dankbaar zijn? Voor wie zal hij het lied zingen? Rakitin lacht. Rakitin zegt dat je de mensheid kunt liefhebben zonder God. Nou, alleen een idioot kan dat volhouden. Het leven is makkelijk voor Rakitin. “Je kunt beter denken aan de verbreiding van de burgerrechten, of zelfs aan het laag houden van de vleesprijs. Daarmee laat je je liefde voor de mensheid eenvoudiger zien dan door filosofie.” Ik antwoordde hem: “Nou, maar jij, zonder God, zult eerder de prijs van het vlees verhogen, als het je zo uitkomt, en op elke kopeke een roebel verdienen.” (Dostojevski, BK, 314)

Maar er is meer dan alleen het idee van God, dat belangrijk is. Er moet een werkelijkheid zijn van God en zijn vermogen om iemand echt en substantieel te veranderen, van binnenuit.

Als je kijkt naar het typerende gevoel van atheïsten aan het eind van hun leven motiveert dat om onderzoek te doen naar de mogelijkheid dat God zichzelf in Christus aan ons heeft geopenbaard.

“Sartre vond het atheïsme “wreed”, Camus “afschuwelijk”, en Nietzsche “gekmakend”. Atheïsten die consequent proberen zonder God te leven, neigen tot zelfmoord of krankzinnigheid. Degenen die inconsequent zijn, leven in de ethische of esthetische schaduw van de christelijke waarheid terwijl ze de werkelijkheid die die schaduw veroorzaakt, ontkennen.” (Geisler, BECA, 282)

Niet lang voor zijn dood zei Sartre: “Ik heb niet het gevoel dat ik een voortbrengsel van het toeval ben, een stofje in het heelal, maar iemand die verwacht, klaargemaakt, voorzien werd. Kortweg, iemand die hier alleen door een Schepper kan zijn neergezet; en dit idee van een scheppende hand verwijst naar God.” (Schwartz, SS, zoals geciteerd in Varghese, ISOGA, 128)

Mijn gebed is dat iedereen die dit boek leest Diegene zal leren kennen die ons letterlijk “verwachtte, klaarmaakte en voorzag” voor een zinvol en doelbewust leven door Jezus Christus.